Łodzik to tak zwana żywa skamieniałość. Jest to morskie  zwierzę należące do gromady głowonogów. Są to organizmy wyłącznie morskie. Zamieszkuje Ziemię od późnego kambru. Łodzik posiada płaskospiralnie skręconą muszlę podzieloną na komory. Jest to drapieżnik pływający w toni wodnej, posiada chwytne ramiona. Jako skamieniałość łodziki spotykane są w różnych formach, od prostych poprzez skręcone na skrętno-prostych skończywszy. Czasem znajdywane są muszle z zachowaną masa perłową.

Łodziki to zwierzęta należące do gromady głowonogów. Są to organizmy wyłącznie morskie, posiadające muszlę zewnętrzną, chwytne ramiona dobrze wykształcony system nerwowy oraz oczy. Ich muszle są płaskospiralnie zwinięte podzielone na komory. Ciało zajmuje ostatnią, najpóźniej zbudowaną komorę zwaną komorą mieszkalną. Pozostałe komory zwane powietrznymi powstają tym sposobem, że łodzik rosnąc przesuwa się ku przodowi i nadbudowuje muszlę, natomiast od opuszczonej części odgradza się przegrodą. Od tylnej części ciała poprzez wszystkie komory przechodzi syfon. W miejscu zetknięcia się przegrody ze ścianą muszli powstaje ślad w formie linii, linię tę nazywamy linią lobową. Łodziki znane są od późnego kambru i żyją do dziś. Pływają swobodnie w toni morskiej lecz najczęściej przebywają w strefie dennej gdzie odżywiają się padliną ryb i skorupiaków lub polują na mniejsze organizmy. Do gryzienia używają ostrych szczęk w formie dzioba. Muszla łodzika to z jednej strony ochrona ciała głowonoga a z drugiej to pewnego rodzaju aparat hydrostatyczny. Komory powietrzne zwane fragmokonem wypełnione są gazem o składzie zbliżonym do powietrza. Dzięki takiemu rozwiązaniu łodzik staje się lekki, zachowuje naturalne umiejętności pływania i może bez wysiłku unosić się w toni wodnej. Łodzikowce miały muszle o różnych kształtach od prostych, łukowatych poprzez zwinięte aż po formy skręcone we wczesnej fazie wzrostu a następnie proste. Począwszy od triasu łodziki miały wyłącznie płaskospiralne muszle. W czasach współczesnych żyje tylko jeden przedstawiciel łodzikowatych to łodzik z rodzaju Nautilus z łaciny żeglarz. Spotykany jest we wschodniej części Oceanu Indyjskiego i zachodniej Oceanu Spokojnego. Posiada pękatą płaskospiralnie zwiniętą muszlę z charakterystycznym ubarwieniem to jest czerwonawe paski na kremowym tle. Pod względem kolekcji paleontologicznych łodziki nie stanowią zbyt różnorodnej a co za tym idzie atrakcyjnej grupy skamieniałości. Ich muszle bądź ośrodki to stosunkowo proste formy o niezbyt wyszukanej ornamentyce. Rzadko spotykane są skorupy z dobrze widoczną rzeźbą. Na uwagę zasługują łodziki z Madagaskaru. To wczesnokredowe skamieniałości wyróżniają się tym iż posiadają muszle z niejednokrotnie zachowaną naturalna masą perłową. Ponadto jeśli usunie się skorupę to ujrzymy bardzo ładną, zmineralizowana kalcytem ośródkę. Miodowo-brązowe ośródki z wyraźnymi liniami lobowymi stanowią ładny wizualnie element kolekcjonersko - dekoracyjny.